4 april 2011
Met een stralend zonnetje schijnend door het de ruiten en het panoramadak van onze auto, togen we op 2 April 2011 richting Weesp na eerst even op VanAnaarBeter.nl te hebben gekeken. Weesp via de A1 is gelukkig wel bereikbaar. We zijn lekker binnendoor gereden dus en konden vast een kijkje nemen op de startplaats in de kom van Weesp. Wat een leuke locatie. We waren hier nog niet eerder geweest. Bij het kranen van de sloepen heerste een gezellige bedrijvigheid. Veel stuurlui aan wal en een kraanmachinist die van wanten wist.
Voor ons (Carrie en Ron Red.) is dit de eerste wedstrijd van het jaar en dan ook voor het eerst bij een ander team.
De sloep lag al te water en aan boord zaten Jurgen, Pip en Andrea te wachten op een sleepje naar de startplaats. Ik stapte aan boord met de voorraad water en doftkussens. Gesleept door een grote motorsloep voeren we onder de spoorbrug door en kregen we het pittoreske centrum van Weesp mooi in beeld. Vlak voor de toegang tot de draaikom, mochten we op eigen kracht verder roeien. We meerden af en gingen op zoek naar de feesttent en vooral naar het sanitair (zenuwen?) en een kop koffie. Daar troffen we de andere dames. Stuurman Ron woonde het palaver bij en wij maakten ons klaar voor de wedstrijd. Het beloofde een warm tochtje te worden, dus het t-shirtje en korte broekje is meer dan genoeg. Even zonnebrand smeren en klaar zijn we voor de start.
Zo’n een startprocedure heb ik nog niet eerder meegemaakt. Een sloep tegelijk, dit in verband het sluisje waar doorheen gevaren moet worden. Niet echt spannend. Het venijn zit hem meer in het keerpunt. Vanwege de smalle doorvaart derhalve een lastige barriere, zo op de helft van het parcours.
Vanaf half 12 gingen de 34 damessloepen een voor een van start. Wij mochten als 16e starten. Mijn eigen ervaring van het eerste deel van de wedstrijd was dat ik het jammer vond dat we niet hebben kunnen inroeien. Geen warming up en spiertjes rekken dus. Maar dat mocht de pret niet drukken. Met het windje op kop was het wel genieten, maar de terugweg zou wel heel warm worden daardoor.
Een prachtige tocht over dit deel van de Vecht. Na 4,5 km leverde het passeren van de Vechtbrug geen probleem op. We haalden een aantal sloepen in en vlak na de ingang van het Ballastgat raakten onze riemen verstrengeld met die van Gia light en samen dreven we richting de boei die we bakboord moesten ronden. Deze situatie verklaarde de naam van deze wedstrijd goed; Vechten op de Vecht! Leuk is anders, helaas wel wat schade aan de sloep en een dol die vast kwam te zitten. Eenmaal op de terugweg was iedereen weer bezig met roeien en daar kwamen we voor.
Met het zonnetje in het gezicht en het windje mee, werd het al warmer. Zodoende kwam onze “dollenverdelger” nog van pas om overhitting te voorkomen. Waar een plantenspuit al niet goed voor is!
Na een uur en 20 minuten kondigde de scheepshoorn van de Hydrograaf voor ons de finish aan. Moe maar voldaan meerden we daarna de sloep af zodat de heren zich konden voorbereiden op hun start, die zo omstreeks 14 uur zou plaatsvinden. Wij konden naar de feesttent en hadden zo een prima zicht op de herensloepen die langs zouden varen. Aan de overkant lag het finish schip de Hydrograaf, dus zaten wij eerste rang met een biertje of frisje in de hand. Het duurde even voordat wij startnummer 74 onder de ophaalbrug door zagen komen, maar de heren konden ons al van verre horen schreeuwen. Met lange halen, aangemoedigd door stuurman Marco, passeerden de mannen ons met een behoorlijke snelheid. Dat zag er goed uit! Nadat alle 49 sloepen gepasseerd waren vermaakten wij ons met een hapje en drankje en een heerlijk zonnebad zittend op de kade naast restaurant “ de Schalkse” . Zo omstreeks 15:15 uur klonk de hoorn van de Hydrograaf alweer voor de finish van de eerste herensloep afkomstig uit Kampen. Al snel volgden meer sloepen. Ook de mannen van het Zaanse team Gaan’87 hebben we nog even aangemoedigd. We hoefden niet al te lang te wachten op ‘onze’ heren. Stuurman Marco had geen stem meer inmiddels, maar de mannen gingen er niet minder hard door. Mooi om te zien. Na al dit spektakel, konden de mannen aan het bier. Met een klein ploegje roeiden we daarna de boot terug naar de kraan en kon het lange wachten beginnen. Hier ging iets niet helemaal lekker. Het duurde uren voordat de Quo Vadis in de singels hing. Jammer. Gelukkig wel transport terug naar de feesttent kunnen regelen. Met een bootje werden we teruggebracht naar de prijsuitreiking. Helaas, voor QV dames en heren geen prijs dit keer. Maar wel kunnen we terugkijken op een prachtige dag.
Door: SB 3 Carrie